Kan een handelaar eisen dat u uw elektronische identiteitskaart voorlegt of u verplichten uw kaart te laten lezen vooraleer hij u een product of dienst levert?

Alleen wanneer dat absoluut noodzakelijk is. Maar in vele gevallen is een voorafgaande identificatie van een klant helemaal niet noodzakelijk om de aangekochte goederen te kunnen leveren.

We moeten een onderscheid maken tussen aankopen die “onmiddellijk” uitgevoerd worden, bijvoorbeeld, u koopt iets, u betaalt en u krijgt het product onmiddellijk in handen, en de aankopen die bestaan uit opeenvolgende prestaties , bijvoorbeeld een huurcontract of een abonnement.

Een bakker heeft bijvoorbeeld geen enkele reden om uw identiteit te kennen wanneer u een brood bij hem koopt. Om de koop uit te voeren is de prijs betalen voldoende.

Maar een videotheekuitbater en een bibliotheek mogen wel uw identificatiegegevens opslaan in hun bestand aangezien zij moeten weten bij wie ze de niet teruggebrachte dvd moeten terugvorderen. Omdat uw adres alleen vermeld staat op de microchip van uw elektronische identiteitskaart, gebeurt het regelmatig dat u wordt verzocht uw identiteitskaart in de kaartlezer te steken. Om de uit dit soort overeenkomst te kunnen uitvoeren, nl. ontlenen van een voorwerp gedurende een beperkte termijn mits betaling van een kleine som in vergelijking met de waarde van het ontleende voorwerp, moet de klant met zekerheid geïdentificeerd kunnen worden bij zijn inschrijving.

In bepaalde gevallen is de verzameling en de verwerking van uw gegevens wettelijk verplicht. uw werkgever moet bijvoorbeeld verplicht een reeks gegevens verzamelen die noodzakelijk zijn voor de instellingen van sociale zekerheid, of de krantenhandelaar moet de wettelijke leeftijd controleren bij de aankoop van sigaretten wanneer hij vermoedt dat de koper nog geen 16 is.

Sinds enige tijd is het ook mogelijk om online aankopen te doen via websites. Behalve wanneer er een factuur verplicht moet worden opgemaakt, is het voor de onlineverkoop niet noodzakelijk dat u zich als klant vooraf identificeert met je eID.

Het argument dat het adres moet gekend zijn van een klant om hem het verkochte product te kunnen leveren en daarom eisen dat de elektronische identiteitskaart wordt voorgelegd, is niet nodig. De klant kan immers het gewenste leveringsadres gewoon meedelen. Bovendien wordt op de elektronische identiteitskaart uitsluitend het adres van de hoofdverblijfplaats vermeld. Terwijl het vaak voorkomt dat de klant het product dat hij kocht wil laten leveren op een ander adres, bijvoorbeeld op zijn werk.